Cholera!
Jest dziesięć cyfr. Do kodu potrzeba czterech.
Nie, nie, nie.
Cholera! Co teraz?
Szlag.
Jezu Chryste.
Szukaj tropu.
Cholera. Dobra.
To na nic.
„Światło wiedzie na zielone pastwiska”.
Co to znaczy?
Jakie światło?
Światło wiedzie.
Zielone. Zielona książka!
Zielone pastwiska. Jasne.
„Patrząc na cudze umieranie,
poznasz czasu tajemnicę, a sam żyw pozostaniesz”.
Czas. To musi być zegar.
Cholera.
Nie widzę przeklętego zegara!
„Patrząc na cudze umieranie”. Dobra.
„Patrząc na cudze umieranie”.
Szlag by to!
Na coś wskazują. Zobaczmy.
Czas. Wskazują na zegar.
Cztery! Chodzi o czwartą godzinę!
Osiem.
Sześć!
Dwa! O to chodzi. To jest szyfr!
Gdzie jest cztery? Cholera.
W porządku. Dobra. Jedziesz.
Zadziałaj! Osiem!
Sześć.
Gdzie jest... Sześć, sześć, sześć!
O Boże!
Nie! Dwa! Tak. Dobrze.
Działaj! Dlaczego to nie działa?
Szlag!
Działaj.
Otwórz się! Otwieraj się!
O Boże. Stąd nie ma wyjścia!
Proszę, wypuście mnie!
Cholera! Nie!
Nie!
TRZY DNI WCZEŚNIEJ
„Woda się nie zagotuje, gdy ktoś czajnik obserwuje”.
W wymiarze kwantowym to może być prawda.
Słyszeliście o kwantowym efekcie Zenona?
- „System się nie zmieni, gdy patrzysz!” - Las rąk.
Być może to najdziwniejsza rzecz w fizyce kwantowej.
Mówiąc prościej, obserwacja zatrzymuje ruch.
Obserwowane atomy się nie zmienią.
Dobra. To wszystko na dziś.
Widzimy się po świątecznym weekendzie.
Udanego Święta Dziękczynienia.
Zoey, pozwolisz na chwilę?
Czytałem twoją pracę o kwantowym efekcie Zenona. Sporo wiesz.
Ale dzielisz się wiedzą tylko w zaciszu akademika.
Postaram się częściej zabierać głos.
Być może redukcja liczby zmiennych w życiu pozwala kontrolować wynik,
ale życie to nie eksperyment naukowy. Nie możesz żyć zamknięta w swoim świecie.
W ten świąteczny weekend zrób coś, czego się boisz.
Dobrze.
Ray, mówi Jason. Słuchaj.
Chcesz mieć jacht na emeryturze?
Z akcjami niskiego ryzyka będziesz mieć kajak i wypożyczone wiosło.
Pod koniec kwartału spodziewamy się 10% zwrotu,
a ty odpłyniesz jachtem z 30%.
Nie będziesz żałował.
Będę dla ciebie giełdowym panem Miyagi.
Kim?
Jezu. Ile ty masz lat? Japończyk, mistrz, „Karate Kid”.
Jego uczeń wygrał.
- Pan Ackerman na pierwszej linii. - Czuję nagrodę.
Gratuluję, panie Ackerman. Świętuje pan?
Dziękuję, panie Ackerman.
Nie. Nie mogę przyjąć prezentu.
Prywatnym odrzutowcem? Na Tahiti?
- ŚCIĄGNIJ „KARATE KID”! - U pana w domu.
Zapowiada się niesamowity weekend.
Ten, kto potrafi złapać muchę pałeczkami,
osiągnie wszystko.
Trafiło się ślepej kurze ziarno.
Poleruj, poleruj.
Cześć, Gary.
Podobno...
szukacie pracownika do kasy.
Przydałaby mi się podwyżka.
Chcę się wyprowadzić od mamy. Zaczynam jej działać na nerwy.
Współczuję, naprawdę. Wiesz, że tak jest.
Ale ty i klienci - ucierpiałby na tym interes.
Tak.
Nie jestem stworzony do obsługi klienta.
Ben...
powinieneś znaleźć lepszy sposób na relaks.
Wyjdź do ludzi, znajdź przyjaciół.
- Nie chodziło mi... - Rozumiem. Przepraszam.
Dzięki, Gary.
Kurier przyniósł. Od pana Ackermana.
Oczywiście. Mam nadzieję, że to kluczyki od Tesli.
„Za to, że myślisz nieschematycznie”.
Wygląda na to, że pan Ackerman z whisky przerzucił się na...
pudełka, które się nie otwierają.
- Bogacze to dziwacy. - Pieniądze nie dają szczęścia.
Lepsze nieszczęście, byle własne.
- Wesołego Święta Dziękczynienia. - Ja jutro przychodzę.
Może zmienisz zdanie.
Nie chcesz być u nas na świątecznym obiedzie?
Dziękuję, ale nie przepadam za rodzinnymi obiadami.
Jasne.
Cieszę się, że będę miała trochę czasu.
Od dawna chciałam poczytać o teorii prostopadłościanu w fizyce kwantowej.
To naprawdę ciekawe.
Nierozkładalność trzech wielomianów z jedną zmienną
o współczynnikach całkowitych
oznaczałaby, że doskonała cegiełka Eulera nie istnieje.
Czasem się zastanawiam, czy nie wymyślasz tych słów,
bo wiesz, że i tak ich nie sprawdzę.
Tylko nie to.
Nic ci nie jest?
Nie. Przepraszam.
Spadam stąd.
Dobra.
Hej, to do ciebie.
Od twojego profesorka.
Chwila.
Chyba tego nie robicie?
Czego? Nie.
Życzę dobrej...
zabawy z pudełkiem.
Cześć, Allison.
Cześć.
„Otwórz nowe drzwi”.
„Szansa na ucieczkę”.
Pudełko otwiera się intuicyjnie. Nic na siłę.
Wyczuj pod palcami szczelinę.
Rach-ciach i...
Nienawidzę cię.
To ma być prezent dla faceta, który oblał matmę.
Świetny pomysł, Gary.
Co za cholerna strata...
„To bilet wstępu do Minos Escape Rooms”.
„Pierwsza osoba, która wyjdzie z naszego pokoju, otrzyma 10.000 dolarów”.
„RSVP na stronie minosescaperooms.com”.
Cześć.
To budynek Minos?
- Chyba tak. - Dzięki.
To mnie zabije, wiem.
Dzień dobry.
- Ja do Escape Roomu. - Proszę o dokument.
PRAWO JAZDY STAN ILLINOIS
Dzięki.
- Tak bez kolacji i wina? - Proszę oddać telefon.
Naprawdę? Dlaczego?
Nie wolno twittować.
Dobra.
- Trzecie piętro. - Dzięki.
Dziękujemy za pani służbę.
Proszę przytrzymać.
Zawsze biorę drugi telefon. Poczekalnie są takie nudne.
Tak!
Proszę usiąść. Zaraz ktoś do państwa przyjdzie.
- Dzięki. - Jakie ciepłe powitanie.
Medal za gościnność.
- Cześć, jestem Michael. Mike. - Amanda.
- Masz na imię Amanda? - Tak.
- Zabawne. - Co?
Mieliśmy psa o tym imieniu. Cudo. Mieszaniec husky i collie.
Miała oczy różnego koloru.
Super.
Tak, była super. Ale zdechła.
No wiesz, takie życie.
Wypadek. Jeździłem stopem.
Może pan grać na konsoli?
Nie. Niestety, nie mogę.
Zabijam czas, uprawiając seks z dorosłymi kobietami.
- Jasne. - Tak.
Przepraszam. Cześć.
- Cześć. - Skąd ja cię znam?
- Niemożliwe. - Wyglądasz znajomo.
Byłaś w TV czy coś takiego?
Ale kicha. Cześć.
Cześć.
Trzeba się wpisać?
Nie trzeba. Mają za dużo na głowie. Jestem Mike.
- Ben. - Też dostałeś pudełko?
- Tak. - „Pięć osób spłonęło żywcem”
- Dużo ci zajęło otwarcie? - Nie bardzo.
Wszyscy dostaliśmy pudełka.
Otwarcie to pestka.
Sądząc po stronie internetowej, gra jest wciągająca.
Tak. Należy do gier pozorujących rzeczywistość.
- Serio? - Brałeś w czymś takim udział?
Zaliczyłem 93 pokoje. Wszystkie największe.
Pokój Paniki, Enigma, Piwnica...
Ucieczka, Włamanie, Zatrzaśnięci, i Wyjście wzbronione, oczywiście.
Zrobiłem też wszystkie bunkry: I wojna, II wojna,
Zimna wojna, Zimna wojna II, czyli Zemsta Pola Pota.
A wy?
- Musisz być w tym naprawdę dobry? - Jestem niezły.
Niefajnie.
Mój siostrzeniec jest taki sam. Ma bzika.
Całe kieszonkowe wydaje na te gry. Dlatego tu jestem. Zapisał mnie.
Ta gra ma najlepsze notowania na którymś czacie.
Tak.
Bogaty klient zrobił mi prezent. Nie mogłem odmówić.
Płacenie za to, żeby ktoś mnie trzymał w zamknięciu, to nie moja bajka.
Tak? Dlaczego zmieniłaś zdanie?
- 10.000 dolarów. - Mam tak samo.
To spora sumka, rozumiecie.
Od czasu wypadku wiele lat temu jestem kierowcą ciężarówki.
Czytałem o tych samochodach bez kierowcy.
Samochody ciężarowe będą automatyzowane jako pierwsze,
więc chcę odłożyć trochę kasy, nim roboty odbiorą mi pracę.
- Jaka smutna historia. - To moje życie.
Będzie niesamowicie, bo jest nagroda.
Czytałem, że jeszcze nikt nie wygrał.
Jeśli nam się uda, będziemy wielcy. Nie macie pojęcia.
Obowiązują jakieś zasady?
Mamy znaleźć wyjście przed czasem.
A jeśli nam się nie uda?
Wejdzie facet i wytłumaczy, co przegapiliśmy.
- Człowiek się czuje jak kretyn. - Kiedy to się zacznie?
Czekamy na Mistrza Gry, który opowie nam historię
i zaprowadzi do pokoju.
Na przykład trzeba znaleźć lek, zanim pożre nas zombie.
To mi się podoba.
Nim Mistrz znajdzie miejsce parkingowe,
wyjdę na dymka.
Cholera.
Klamka odpadła.
- Popsułeś? - Oczywiście.
Nie popsułem. Odpadła.
Jak ty otwierasz drzwi w swoim domu?
- Nie. - Delikatnie.
- Przepraszam, proszę pani! - Boże! Super.
Ludzie, czekajcie. Myślę, że to jest ten pokój.
Co?
Zaraz, co?
Wygląda jak pokrętło w piekarniku. To musi być zamek szyfrowy.
- Trzeba przeszukać pokój. - Zaraz. Zaczęło się?
- Tak. - Czego mamy szukać?
Czegoś, co wygląda jak łamigłówka albo szyfr.
Bardzo ważne są liczby. To może być wszędzie.
Może tutaj.
Mam to trzymać czy...?
Trzymaj się klamki, stary.
Super. Bardzo śmieszne.
„Wiemy, że masz wybór”.
ŻAR
Słuchajcie,
to wszystko jest zaadresowane do dr. Wootana Yu.
- To musi być trop. - Może to nasza historia.
Może mamy uciec z laboratorium szalonego naukowca,
zanim zamieni nas w jakąś medyczną masakrę?
- 451 STOPNI FAHRENHEITA - Laboratorium z poczekalnią?
- Tak. - Nie.
Cholera. Patrzcie. Znalazłem śrubokręt.
To musi coś znaczyć.
A więc mamy szukać śrubek?
W każdym razie to nie młotek.
- Gwiazdkowy, tak? - Tak myślę. Tak.
To 451 stopni Fahrenheita.
Coś znalazła.
- Co to było? - Nie wiem.
Coś się zmieniło?
Zaraz, zaraz.
Dobra.
- To jest niezłe. - Tak.
Ktoś ma olejek do opalania?
Co zrobiłaś?
Tytuł to kod do zamka.
Wyłącz to, proszę.
- Nieźle grzeje. - Robi się ciepło.
- Daje czadu. - Co to za wielkie zwoje?
- Wyłącz to. - Przepraszam. Zablokowało się.
- Szlag. - Potwornie gorąco.
- Możesz to wyłączyć? - Cholera.
Niczego więcej nie dotykaj.
Hej, specjalisto od gier, co mamy robić? Jak stąd wyjść?
Można prosić o podpowiedź.
Jest taka opcja? Świetnie. Poprośmy.
Fajniej jest radzić sobie samemu.
- Nieźle, chłopaku. - Ja wolę nie prosić.
Halo, przepraszam.
- Poprosimy o podpowiedź. - Halo.
Proszę usiąść. Zaraz ktoś do państwa przyjdzie.
Przepraszam, prosimy o podpowiedź teraz.
Proszę usiąść. Zaraz ktoś do państwa przyjdzie.
- Powtarza to samo. - Co z tego?
Powiedziała w tym samym rytmie, tym samym tonem.
Nie zatrudniają aktorów formatu Judi Dench.
- Halo? Halo? - Uwielbiam Judi Dench.
Śnieżna kula raczej nie pomoże.
Hej.
Tu jest jakiś zamek.
- Zamki są super ważne w pokojach. - Dobrze.
Potrzebujemy kluczyka, żeby przejść na drugą stronę.
Tam pewnie będzie kolejny trop.
Nie przydam się. Zawsze gubię klucze.
Możemy się też przebić. Tu jest gaśnica.
- Dobry pomysł. - Nie wolno używać siły.
To jedyna zasada. Zapomniałem powiedzieć. Wybaczcie.
- To dobre. - Super.
- Wszystko psujesz? - Jest plastikowa.
Co to było?
- Taki sam dźwięk. - Chłopie, coś ty zrobił?
O cholera.
Kurczę. Wygląda jak prawdziwe.
Chcą nas przestraszyć. To element zabawy.
- Pracujesz dla nich? - Po prostu, umiem się bawić.
- Udar cieplny to zabawa? - Robi się gorąco.
Nie jest źle. Zdejmij marynarkę.
Komuś to przeszkadza?
Chyba znalazłam klucz.
Moment. Czekaj, mała...
Obgadajmy to, zanim uruchomisz w ścianach pochodnie.
Zaraz. Ma klucz. Trzeba go wsadzić w zamek.
- Dobra. Przepraszam. Spróbujmy. - Spróbuj, chodź.
Proszę usiąść. Zaraz ktoś do państwa przyjdzie.
Co za ohyda.
Dobra. Odbiorę. Z drogi.
Halo.
Witamy w Minos, światowej renomy Escape Roomie.
By zabawa się udała, zalecamy przestrzeganie opublikowanych zasad.
Hej. Halo?
Kto to był? Co mówił?
To nagranie. O tym, żeby przestrzegać opublikowanych zasad.
Jakich zasad?
Cholera.
- Nie. - Ja to zrobiłem?
O nie. Dosłownie piekło!
Skończcie z tym. Mam dość.
Przestań. Wszystkich stresujesz.
Napij się wody i zdejmij kurtkę.
Wyjdziemy z tego piekarnika.
- Spójrz na mnie. Amanda. - O cholera.
- Wentylator? Wdmuchuje gorące powietrze? - Napijemy się wody.
- Chodź, napijemy się. - Nic mi nie jest.
Robi się gorąco, ale nic nam nie będzie.
- W piekarniku jest wentylator. - Co z tego?
- Musimy znaleźć te ich zasady. - Olewam zasady.
- Przy oknie jest chłodniej. - Zaraz się ugotuję.
Jak mamy się stąd wydostać?
Nic nie osiągniemy, siedząc na tyłku.
Nie siedzę na tyłku, tylko na rękach i kolanach.
Co robicie? Szukajcie czegoś. Już!
Jest za gorąco. Co mam robić?
Dziewczyny, dość tej wody. Chodźcie tu pomóc.
Musimy rozkminić ten trop.
Zaraz. Co to jest?
- Niemożliwe, że to zabawa. - Gdzie są te tropy?
Jest coraz goręcej. Musimy rozwalić te drzwi.
- Nie wolno używać siły. - Otwórzcie się!
Kiedy to się skończy? Jak stąd wyjść?
Coraz goręcej. Upieczemy się żywcem.
- Spokojnie. - To chore. Kto tym steruje?
PROSZĘ UŻYWAĆ PODKŁADEK
Zrób coś, Ben.
Co mam zrobić? Nic nie widzę.
Musimy się skupić i znaleźć trop.
Tu jest ponad 60 stopni.
Hej, Zoey, ten obraz.
- O Boże. To wyjście. - Dobra robota! Patrzcie.
Zoey, powtórz to. Zrób to, co przed chwilą zrobiłaś.
Przewód wentylacyjny. To może być wyjście.
- Tu jest więcej podkładek. - Bierzcie je.
Wszyscy naciśnijmy równocześnie.
Boże. Nawet stół jest gorący.
- To koniec? Wygraliśmy? - Tak.
- Idę pierwszy. - Wygraliśmy.
Hola. Czekaj. Nie zostawisz nas tu z pustymi rękami.
Ktoś woli, żeby on szedł pierwszy?
- Tak myślałem. - Serio?
Dokąd to prowadzi?
- Daleko się ciągnie? - Dość daleko.
Jezu Chryste.
Ukrop.
Tu nie jest chłodniej.
Już się cieszę na myśl o kolejnym pokoju.
- Kolejnym? - Jason?
Chyba znalazłem wyjście!
Zablokowane kratą.
- Mike, dawaj ten śrubokręt. - Jest w kieszeni.
Niech ktoś go wyjmie.
Ktoś go chce?
- Mam. Idź. - Na pewno?
Tak. Idź.
- Zrób to. - Masz go, Mike?
Idź. Temperatura nie spada. Pospiesz się.
- Mike, gdzie jesteś? - Idę.
Wyobraźcie sobie, że jesteśmy w interaktywnym kinie.
Jezu. To ma mi pomóc?
Rozumiem. Pogarszam sprawę.
Moja wina.
Przyjdzie ktoś dziś, czy jak?
- Uważaj na twarz. - Ty uważaj na swoją.
Dawaj. Dawaj.
Udało się. Chodźcie!
Chcesz iść? Amanda, powinnaś iść.
Jasne. Weź to.
Dobra. Mogę potrzymać.
- OK. - Trzymasz.
Dobrze.
Musimy to sobie powiedzieć.
Brakuje nam rąk.
Mam pomysł. Chodź tu, Postaw tu stopę.
Dobra.
Najtrudniejszy twister na świecie.
Możecie ruszać się szybciej?
- Nie działa. - Szlag.
Może powinna być pełna.
- Zaraz zemdleję. - Dobra.
Szybciej, szybciej!
- Przesuń stopę. - Dobra.
- Zadziałało! - Jest!
Amanda?
Możesz jej pomóc? Napełnimy szklanki.
Nie bądź takim rycerzem. I tak nikt cię nie chce.
- Idź! - Dobra.
Ładnie. Naprawdę ładnie, Ben.
Cholerka.
- Szybciej. - Dobra.
Poszła. Idziemy. Szybko.
Proszę, skubańcu, działaj.
Amanda? Jestem tutaj.
Dobra.
Co się dzieje? Możesz oddychać. Nie utknęłaś.
Oddychaj ze mną. Raz, dwa...
- Jeszcze dwie. - Możesz się ruszać. Nie utknęłaś.
Wszystko dobrze. Jestem tu.
Trzymam cię za rękę. Naprawdę, jestem tu.
Jeszcze jedna szklanka wody.
Szlag by to. Woda się skończyła.
Co teraz?
Ty tu jesteś ekspertem.
Jesteśmy blisko. Przysięgam.
- To wszystko twoja wina. - Co?
Przez ciebie Amanda piła.
Jason jest blisko.
Skąd miałem wiedzieć, że woda jest...
O nie.
- Nie jest dobrze. - Co za cholera?
Piersiówka. Piersiówka.
Miałeś ją cały czas?
O Boże.
Dawaj! Tak. Tak.
Chcesz się żywcem upiec? Chodźmy!
Co za cholera?
Jezu. Ale efekty.
Efekty?
Masz problem z głową? To było prawdziwe!
- Bawią się z nami. - Chyba żartujesz.
Wybuchło, gdy tylko wstałem.
Musiałem to uruchomić.
Mamy myśleć, że to prawdziwe.
- Tylko ja tak myślę? - Nie zrezygnuję z 10 patoli.
Dobra, ja wysiadam.
Hej. Rezygnuję.
- Wypuście mnie natychmiast! - Myślisz, że nas obserwują?
- Przestań. - Zamek Sai-San & Co.
Potrzebujemy klucza.
- Telefon. Dzwonię na policję. - Pomyśl.
Co tak naprawdę się wydarzyło?
Nic. Co powiesz na policji?
Zamknęli nas w piekarniku i próbowali żywcem upiec.
W tych pokojach często używają ognia?
Niezupełnie.
Daj telefon.
Telefon. Jak ci się udało?
Przemyciłem.
- Brak sygnału. - Typowe.
Znajdujemy się w wielkim betonowym budynku.
Może damy radę. Rozejrzyjcie się.
Brakuje tylko gorącej czekolady.
Dobra. Jak długo może trwać taka gra?
Nie wiem. Raz było pięć pokoi.
Pięć?
Pięć pokoi? Jasne.
To znaczy, że musimy przez to przejść jeszcze cztery razy.
Żartowałem. Damy radę. Najtrudniejsze za nami.
Na początek dali najgorszy.
Nie mogą sobie pozwolić na spalenie każdego pokoju.
Właśnie. Patrzcie. Mają tu nawet krzesiwo.
Mamy drugi zamek.
Słowo na siedem liter.
Rozejrzyjmy się, co tu można znaleźć.
Dobra.
„Przejdziesz do historii”. Co wy na to?
Może to coś znaczy?
Przejdziesz do historii.
Może nazwisko prezydenta?
Było jakieś na siedem liter?
Madison, Jackson. Lincoln, Johnson, Harding.
- Powoli, Rain Manie. - To obraźliwe.
Który był pierwszy? Madison.
M-A-D-I-...
S-O-N.
Nie zadziałało. Następny?
- Johnson. - Johnson. Dobra.
J-O-H-N-S-O-N.
Nie. Następny? Jackson.
J-A-C-K-S-O-N. Jaki był następny?
- Spróbuj z Lincolnem. - Lincoln?
- L-I-N-C-O-L-N. - Tu są litery. Ale jest ich dziewięć.
Nie. To też nie działa.
Kochany przez renifery,
Co zakrzyknęły w euforii:
Rudolfie Czerwononosy,
Przejdziesz do historii.
Fircyk, Tancerz, Pyszałek, Złośnik...
Kometek, Amorek, Profesorek, Błyskawiczny.
- Przejdziesz do historii. - Co on mamrocze?
- „Rudolph”. - „Rudolph”?
- Spróbuj „Rudolph”. - Może być „Rudolph”.
Bingo!
No proszę. Pomógł nam.
Dobra.
Widzisz? Teraz będzie inaczej. Żadnych strachów.
Dobrze się czujesz?
Tak. Dobrze.
Najpierw gorąco, potem zimno. Łatwo się przeziębić.
Głupie pytanie: jesteśmy na zewnątrz?
Czy ześwirowałem?
Nie wiem. Tu jest naprawdę zimno.
-1 stopień C. Temperatura wciąż spada.
Super gra, co?
- Echo! - Hej.
Durne miejsce.
Skupmy się i znajdźmy wyjście.
Pięknie. Mógłbym tu pomieszkać.
Jak na lodowisku.
- Ahoj, przygodo! - Ostrożnie.
Dalej. Sprawdź, co tam jest.
- Dokąd idziesz? - Niech się rozejrzy.
- Słyszycie? - Nie ruszajcie się.
Spokojnie. Wszystko w porządku. Patrzcie.
Hej, przestań.
To efekt dźwiękowy. Lód nie pęka.
Obserwują nas. Nic nam się nie stanie.
Wyobrażacie sobie pozwy, gdyby komuś coś się stało?
Czerpcie radość z życia. Jezu.
To wymyślił prawdziwy artysta.
Co to jest?
- Danny, wracaj. - Chodź tu. Szybciej, Danny.
Cholera.
Wpada lodowate powietrze.
- Szybciej, Danny! - Danny, wracaj.
Dobra. Idę.
- Cholera, ale zimno. - Przytulmy się.
- Lodowate powietrze. - Bliżej.
- Niesamowite. - Dlaczego to robią?
- Jeszcze bliżej. - Boże. Ale zimno.
Musimy szukać tropu.
Otwierać.
Hej.
- Chcesz spojrzeć? - Tak.
„Biegun północny to kłamstwo”.
Na co się gapisz?
Dobra psina.
Mam drzwi. Szukajmy klucza.
Gdzie to było?
Jedna kurtka na sześć osób?
Wiecie, o co im chodzi?
Mamy ze sobą walczyć o przetrwanie.
Jezu Chryste.
Hej, dranie.
Tym razem wam się nie uda. Podzielimy się sprawiedliwie.
Zoey, ty pierwsza.
Dziękuję.
- Cholera, ale zimno. - Ben.
Cholera! Naprawdę zimno.
Fałszywy alarm.
Przerębla. Nie zauważyłeś?
- Co mamy z tym zrobić? - Może na dnie jest trop.
Poważnie? Zanurkuj i sprawdź.
Gram w najlepszą na świecie grę
z beznadziejnymi ludźmi.
Nie czuję nogi.
- Ludzie. - Mike?
Patrzcie, co mam.
Mam coś.
Pierwszy raz w cholernym życiu wlazłem na drzewo.
- Danny, powiedz, czy to się przyda. - Super. To trop.
W końcu do czegoś się przydam.
Potrafisz stać nad przeręblą z kijem w ręku?
Dzięki Bogu, jesteś.
Rozumiem, że jest ci zimno,
ale jeszcze raz mnie obrazisz,
a spiorę ci tyłek.
- Serio? - Ale jazda.
W przyjemnością.
Co mamy teraz robić? Czekać, aż złowimy jakiś trop?
- Pewnie jest głęboko. - Jestem już na 6 metrze.
Nic nie widzę.
To strata czasu.
- Tak myślisz? - Tak.
- Cholernie zimno. - Może to mylny trop.
To wszystko strata czasu.
Wszedłem na drzewo. Znalazłem tam wędkę.
Biegun północny.
Co?
Co próbujesz mi powiedzieć?
Biegun północny to kłamstwo.
Patrzą na nas i się śmieją z idiotów nad przeręblą.
- Może musimy zaczekać. - Chrzanić to.
Daj mi to. Daj mi wędkę!
- Wyluzuj. - Co ty robisz?
- Nawet nie odblokowałeś. - Nie upuść.
Musi dosięgnąć dna.
Cholera. Głęboko.
Chrzanić. Trzymaj.
Oddawaj.
Przepraszam.
Nienawidzę zimna. Świruję.
Zimę spędzam na Hawajach.
Ja też. Albo na południu Francji.
Gdzie jest Zoey z tą kurtką? Potrzebuję jej.
Tak.
Mógłbyś nie palić przy mnie?
Ciągnij. Coś mam.
- Ciągnij. - Co?
Słuchajcie, coś znalazłam.
- Co tam masz? - Kolejny trop. Brawo, Zoey.
Co to jest?
- Magnes, oczywiście. - Dobrze.
- Spróbuj. Teraz. - Odsuń się.
Proszę.
Zoey, czas oddać kurtkę.
Jasne. Przepraszam.
O cholera. Dobiłem do dna.
Dobra. Coś złapałem. Mam tu coś.
Tak. Coś się złowiło.
O Boże.
Ładnie.
- Ale ciężkie. - Dobra. Mam.
Trzymasz?
To chyba klucz.
Trzymasz. Dobrze.
To pewnie klucz do tych drzwi.
- Kto to wymyśla? - Raz, dwa, trzy.
Dobra. Raz, dwa, trzy.
- Dobra. - Szlag. Zamarznięte.
- Ben. Potrzebujemy zapalniczki. - Dobry pomysł.
Co za to dostanę?
Nie zabiorę żadnej z twoich płyt One Direction.
- Dawaj tę zapalniczkę. - Chcesz zapalniczkę?
Proszę.
Skorzystaj.
- Dobra. Przyniosę. - Dzięki, Danny.
Nie wiem.
Tkwi w samym środku.
Drobiazg.
Wielkie dzięki.
Danny?
Co to było? Co się stało? Gdzie jest Danny?
- Mów, gdzie on jest? - Wpadł.
Jak to, wpadł? Jest pod lodem!
Danny!
- Idę po niego. - Nie. Tam jest nurt.
Nawet jak go znajdziesz, nie wrócicie.
Danny, gdzie jesteś?
Coś nim targa.
Danny!
Danny, gdzie jesteś?
- Danny! Gdzie on jest? - Widzisz go?
- Nie widzę. - Danny!
Cicho!
- O Boże, Danny. - Gdzie on jest?
Danny. Danny. Danny.
Co się stało?
Miałaś rację.
To się dzieje naprawdę.
Jak to się stało?
Hej!
- Jak to się stało? - Co?
Jak on tam wpadł? Tylko ty to widziałeś.
Był tam, potem to wybuchło i on wpadł.
Rzuciłeś mu zapalniczkę i tobie nic się nie stało.
Puściłem ją po lodzie. Byłem zły.
Przypadkiem rzuciłeś ją tam, gdzie wybuchło?
- Sugerujesz, że to ja? - To twoje słowa.
Danny mówił o Mistrzu Gry.
Tak. Może Mistrz jest z nami.
Ja? Pracuję w sklepie spożywczym.
To Jason się zachowuje jak American Psycho.
Mike, jesteś jak postrach z postoju ciężarówek.
Zoey, przepraszam, ale rodzice chyba zamykali cię w piwnicy,
aż odrobisz lekcje.
A ona? Skąd ma te wszystkie blizny?
- Służyłam w Iraku, dupku. - Byłaś w wojsku?
Więc jesteś jak...
szalona Xena.
Mówię tylko, że jestem najmniej podejrzany.
Zamknij się!
To wszystko nieważne, jasne?
Zamarzniemy tu na śmierć, jeśli nie wyciągniemy klucza.
Nie mamy zapalniczki Bena, musimy więc to ogrzać własnym ciepłem.
Nie mamy zapalniczki?
Danny nie żyje.
Wiesz, co się dzieje, gdy zapadasz w hipotermię?
Tracisz poczucie rzeczywistości.
Nieważne, ile książek przeczytałaś,
nie będziesz pamiętać, skąd się tu wzięłaś.
Chodźcie tu wszyscy i połóżcie dłonie na lodzie.
Wiem, że jest zimno, ale to się topi. Trzymajcie.
Hej, kurtka.
Przyda mi się na chwilę. Jest naprawdę zimno.
Jasne. Proszę.
Jezu.
Jak się trzymasz, Mike?
- No wiesz. - Chcesz odetchnąć?
Nic mi nie jest. Dziękuję.
Nie mogę zrozumieć.
Kto to robi?
Ktoś, kto przemyślał każdy szczegół.
- Mike? - Hej, Mike.
- Oprzyj się. - Jest OK.
Jesteśmy tu.
- Jesteśmy tu. - Jason?
- Dokąd on idzie? - Klucz. Chodźcie.
Wstań. Chodź.
- Gdzie to jest? - Jason.
Gdzie to jest? Gdzie są drzwi?
- Jason! - Zostaw mnie!
Gdzie są drzwi?
Tam są drzwi?
Otwieraj.
Otwórzcie te przeklęte drzwi! Otwierać!
Otwórzcie te przeklęte drzwi!
Udało się. Otworzyłeś drzwi.
- Szybciej. - Jason! Chodźmy!
Czekajcie.
Cholera!
- Czekajcie. - Zoey!
Zaczekajcie na mnie!
Ben!
Wszyscy cali?
Nie czuję nóg.
POD 8 KULĄ PIWO
Co to jest?
POD 8 KULĄ SALA BILARDOWA
Pewnie, czemu nie?
Cóż...
żeby się nie czepiać... przynajmniej tu ciepło.
- O Boże. - Co się dzieje? Co to jest?
- To się rusza? - Tak. Trzymaj się.
- Jedziemy w górę? - Tak.
- Ile pięter ma ten budynek? - 15, może 20.
Raczej nie wiozą nas, byśmy podziwiali widoki.
Jak mamy odebrać?
Halo?
Sukinsyny!
Boże, jak głośno. Beznadziejny kawałek.
Umrzemy, słuchając kiepskiej muzy.
Te drzwi nie mają klamki.
Musimy znaleźć klamkę.
Rozejrzymy się.
Na stole brakuje ósmej kuli. Zobaczcie.
Idę sprawdzić stojaki na kije. Może jest tu coś, co się przyda.
Hej. Mike, stój!
- Odsuńcie się od krawędzi. - Jezu.
- Mike, odsuń się! - Co wy robicie?
Zejdźcie z tej podłogi! Mike, szybciej!
Mike, złaź z podłogi.
- Cholera. - Widzieliście to?
Co się tu dzieje, do cholery?
Co to jest? Gra w gorące krzesła?
- Co robimy? - Nie wiem. Próbuj przeżyć.
- Amanda, zastanów się. - Spróbuję.
Dawaj, dawaj.
- O kurczę. - Wszystko dobrze?
Tak. Mam mokrą koszulkę. Cholera.
Dobra. Jedziemy.
Co z radiem? Może da się wyłączyć.
Nie jest podłączone.
A te lodówki na górze?
- OK. - Może tam jest klamka.
Pamiętaj o ósmej kuli.
Ta rzemieślnicza robota przeraża.
Nienawidzę tego pokoju.
Mam pudełko z zamkiem.
Dobra.
Potrzebuję czterech cyfr.
Spróbuj jeden, dwa, trzy, cztery. Sprawdź.
Znamy PIN Mike'a.
Nie.
Spróbuj jeden, jeden, jeden, jeden.
- Najprościej. - Co? Jeden, jeden, jeden, jeden?
Nie. To nie to.
To wielkie przesuwane puzzle.
- Zo? - Zoey, co robisz?
Zo?
Ostrożnie. Ostrożnie.
- Dobra robota, Zo. - Świetnie, Zoey. Zostań tam.
Dokąd idziesz?
Nie mogę cały dzień stać na półce.
To był zły pomysł. O Boże.
Na raz, dwa, trzy.
Do góry.
Dzięki.
O cholera!
O Boże! Cholera.
Jason, trzymaj się!
Nic mi nie jest. Nic mi nie jest.
- W porządku? - Przesuwaj dalej. Nic mi nie jest.
Nic mu nie jest. Wszystko dobrze.
Da się coś zrobić z tą gównianą muzyką?
O Boże!
Jezu Chryste.
- Ułożyłam. - Co?
Skończyłam.
Kolory. Widzę żółty...
czarny i niebieski.
Tak. Dwie linie i koło.
Wygląda jak alfabet Morse'a.
Linie i koła. To kule bilardowe.
- Żółty pasek, to dziewiątka. - Dziewięć. Następna.
Czarna kula to ósemka, oczywiście.
- Jeszcze dwie. - Niebieski pasek - 10. Spróbuj 1 - 0.
Jeden, zero. A niech to.
- Cholera. - Cholera.
- Dawaj, dawaj. - Zejdź z podłogi.
Mike, dasz radę.
O Boże.
- Trzymaj się! - Cholera!
To nie utrzyma trzech osób.
- Mike, złaź. - Dokąd?
- Z prawej masz półkę. - Tutaj.
Trzymajcie się.
Cholera, nie dam rady.
Mike, spójrz na mnie. Złaź z tej półki, bo zaraz wszyscy zginiemy.
Bądź facetem.
Przestań na niego wrzeszczeć. Przestań.
Mike, ja zejdę. Dam radę. Ty zostań.
- Zostań. I się nie martw. - Ruszaj.
Zoey, daj rękę. Daj mi rękę.
- Zoey. Dawaj. - Ostrożnie.
Wyciągnij rękę. Zoey!
- Boże! - Szlag by to!
Hej, Zoey!
- Zoey! - Musisz wstać.
Ocknij się. Musisz zejść z podłogi.
Zoey, trzymaj się. Idę po nią.
Zgłoś się, Vietnam Air 109.
Mamo. Mamo.
Mamo.
- Mamo. Mamo! - Zoey, zbudź się.
Zbudź się. Zoey, słyszysz?
- Musimy iść. - Jesteśmy do góry nogami.
- Musimy iść! - Szybciej.
Szybciej.
Pokój jest do góry nogami, może szyfr też.
Jasne.
Spróbuj 0-1-8-6.
Zero, jeden, osiem, sześć.
- Udało się. - Musimy iść.
- Jesteś geniuszem. - Szybciej.
Ben, pospiesz się.
- Dobra. - Podłoga zaraz poleci w dół.
Drugi raz ta podłoga chce mnie zabić.
Szlag.
Dawaj, Jason.
Daję radę.
Dobrze.
- OK. - Amanda, uważaj.
- Trzymaj się. - Dasz radę.
Tak. Tak.
- Dobrze jest. - Nie patrz w dół.
Dasz radę.
Trzymaj się.
- Dobra. - Cholera. Nie.
- Kula! - Nie!
Zostaw ją!
- Zostaw. - Dość!
- Zostaw ją. - Nie, Amanda!
- Nie! - Szlag!
Jason!
- Mam. - Skacz!
- Daj kij bilardowy. - Dobry pomysł. Trzymaj się.
Trzymaj się, Amanda. Sięgnij.
- Złap się! - Złap go.
Nie wyciągnę dalej.
Możesz to zrobić, Amanda.
Chwyć się kija.
- Chwyć się kija. - Dasz radę. Jest blisko.
Amanda, dasz radę.
Zrób to. Jesteśmy tu.
- Jest OK. - Amanda!
Nie! Trzymaj się! Nie!
Nie!
Nie, nie, nie!
Nie, Amanda, nie!
- Zoey, chodź. Rusz się! - Nie.
OIOM
Gdzie my jesteśmy, do cholery?
Nie widzę wyjścia. Widzicie coś?
Hej, geniuszu, jesteś potrzebna. Wejdź tu.
Zoey!
Możesz zaczekać? Przed chwilą zginęła Amanda.
Nie rozumiecie? Nie ma chwili do stracenia.
Amanda nie żyje. My żyjemy.
Przetrwają najsilniejsi.
Musisz być palantem? Masz jakiś problem?
Amanda nie była słaba, rozumiesz? Poświęciła się dla nas!
Nie zmarnujmy jej poświęcenia i nie dajmy się zabić.
MIKE NOLAN ODMA OPŁUCNOWA
To moja sala.
Dokładnie tak wyglądała.
Moje łóżko.
Moje też.
HIPOTERMIA PACJENT: WALKER, JASON
To Amandy.
KARTA PACJENTA
Wybuch bomby
Przeżyła jako jedyna.
Leciałam z mamą w samolocie.
Podróżowałyśmy po Wietnamie.
Nasz samolot rozbił się w środku dżungli.
Znaleźli mnie po tygodniu.
Pamiętam to.
Mówili o tobie wiadomościach.
Z kolegą z pokoju wynajęliśmy łódź.
Nagle znikąd nadeszła fala i...
przewróciła łódź.
Próbowałem chwycić linę, ale...
omal nie urwało mi palca.
Przemoczeni,
zmarznięci siedzieliśmy na kadłubie.
Mieliśmy jedną kurtkę na dwóch.
Nathan zaczął się zachowywać agresywnie, coś mu się pomerdało.
To był skutek hipotermii, jak mi później powiedziano.
Nathan, wracaj!
Drugiego dnia popłynął.
Nie wiem, co mu się zdawało, co tam zobaczył,
bo wokół nas był tylko ocean.
Następnego dnia Straż Przybrzeżna...
znalazła tylko mnie.
A ty?
Jako pierwszy z kolegów dostałem auto.
Były ferie zimowe...
świetna impreza i...
Chciałem wziąć wszystkich na przejażdżkę.
Byłem pijany.
Ja i jedenastu innych pracowaliśmy w kopalni.
Był tam mój brat, Cal.
Nastąpiło tąpnięcie. Ryzyko zawodowe.
Ja i Cal utknęliśmy jeden przy drugim.
Nie widziałem go, ale...
słyszałem, jak powoli się dusi.
Słyszałem jego ostatni oddech.
Kiedy ekipa ratownicza do nas dotarła, tylko ja żyłem.
Wiedzieli o nas wszystko.
Znali każdy szczegół: jak wyglądała kurtka,
którą miał mój kolega na łodzi.
„Rudolf Czerwononosy Renifer” to piosenka,
którą wtedy śpiewaliśmy.
Zrobili te pokoje dla nas.
Pudełka wysłali od osób, którym ufamy.
Siostrzeniec wysłał mi SMS-a: „Dobrej zabawy”.
- Zhakowali telefon. - To Danny'ego.
Zatrucie tlenkiem węgla.
Zginęła cała rodzina oprócz niego.
Wszystkim nam się udało.
- Tylko my przeżyliśmy. - Co z tego?
Byliśmy statystycznym nieprawdopodobieństwem.
Sprawdzają, kto spośród szczęśliwców ma najwięcej szczęścia.
Otwórz serce, a dr Wootan Yu pomoże ci
stać się kimś lepszym, niż jesteś.
Otwórz nowe drzwi, poznaj swoje możliwości.
Nie gódź się na szarą codzienność.
Żyj pełnią życia.
Złóż zamówienie w ciągu 5 minut, a otrzymasz weekendowy pobyt w spa.
Wiemy, ile mamy czasu.
Co za ulga wiedzieć, kiedy umrzesz.
Nie rozumiecie?
Wybrali nas, żeby zobaczyć, kto przeżyje.
Potrzebujemy cię teraz. Pomóż.
Nie możemy grać według ich zasad.
Co innego możemy zrobić? Obserwują nas.
Znają każdy nasz ruch.
Obserwują nas.
Coś znalazłem.
Chodźcie.
Mam. Dawaj.
Dobra. Co tu mamy?
Pięść, palec i dwa palce. Może to...
Zero, jeden, dwa. Tak? Cyfry kodu.
Nie. To litery.
EKG.
W języku migowym.
Mam głuchoniemego kuzyna. Wiedzieli o tym.
Jest tu urządzenie do EKG?
Co ty robisz?
Kwantowy efekt Zenona. Obserwowane atomy nie zmienią się.
Dopóki oni nas widzą, nie możemy nic zmienić.
W tej grze oni zawsze wygrywają.
Dora. Ale teraz mogłabyś pomóc.
- Możemy znaleźć inne wyjście. - Nie znamy żadnego.
Skończ z demolką i weź głęboki oddech.
Otwórz serce, a dr Wootan Yu pomoże ci stać się kimś lepszym, niż jesteś.
Zoey, musisz się uspokoić.
Za pięć minut zatrują nas gazem.
Czas ucieka. Uspokój się.
Nie mów mi, że mam się uspokoić. Nie słuchacie mnie!
To urządzenie do EKG. Może to jest rozwiązanie.
- Ben, zdejmuj koszulkę. - Dlaczego ja?
Bo musimy znaleźć rozwiązanie. To zwyczajne EKG.
Nie. Tu nic nie jest zwyczajne.
Rytm serca otworzy drzwi.
- Czas ucieka. - Szybciej.
Dawaj. Szybko.
Trzymaj. Weź oddech.
Za wolno bije.
- PRZEGRAŁEŚ - Nie działa.
Niech ktoś spróbuje.
Puls musi być szybszy.
Nie jestem królikiem doświadczalnym. Sam spróbuj.
Benowi nic się nie stało. Spróbuję po tobie.
- Proszę cię. - Dobra. Dawaj to.
Zoey, proszę, posłuchaj, co mówię.
Cholera.
Jesteśmy w metalowym pudełku. To nic nie da.
Przestań rozwalać. Chodź tu i pomóż.
Wyżej, wyżej. Proszę!
- PRZEGRAŁEŚ - Nie.
Otwórz nowe drzwi, poznaj swoje możliwości.
Poznaj możliwości. Szybszy puls.
Chyba żartujesz. Serce mi wali jak młotem.
Co mam robić? Pompki? Pajacyki?
- Mamy to. - Oszalałeś?
Kiedy straż mnie znalazła w hipotermii,
miałem tętno umarlaka. To przywróciło mi życie.
- To urządzenie. - Nie ma takiej opcji.
To zadanie. Zostawili to w moim pokoju, żebym zgadł.
Twoje serce już bije szybko.
Żartujesz? Odsuń się z tym.
Spójrz na mnie, do cholery!
Za minutę nas otrują.
Udusimy się, rozumiesz?
Nie będzie powietrza, jak w twojej kopalni.
- Szlag. - Pomyśl o swoim bracie, Calu.
Tak miał na imię? Masz swoją szansę.
Mike, możesz nas ocalić.
To tyle. Możesz nas ocalić.
- Ocal nas. - Dobra.
Zrób to. Szybko! Dawaj!
- Jason, co ty robisz? - Tyle.
Nie. Nie.
- Przestań! - Zjeżdżaj!
Zabijesz go!
- PRZEGRAŁEŚ - Co jest?
Mike? Coś ty zrobił?
Przestał oddychać! Mike!
Zbudź się, Mike! Przestań!
Słyszysz?
Słyszysz, Mike?
Otwórz nowe drzwi, poznaj swoje możliwości.
Możliwości.
Wysokie i niskie.
Niech to szlag. Cholera!
Cholera.
Nie wiem, jak to się robi.
- Co robisz? - Może chodziło o wolny puls.
Obudź się.
Proszę.
Niech to!
Mike.
GRATULACJE
Drzwi. Otwierają się. Są otwarte.
Zoey. Hej!
Zoey!
- Zoey! Chodź. Mamy wyjście. - To jest jedyne wyjście.
- Udusisz się. Chodź! - Idź!
- Proszę! - Po prostu idź!
Szlag.
Trzeba ją było zmusić.
Pozwoliliśmy jej umrzeć.
- Podjęła decyzję. - Co jest z tobą nie tak?
- Co się naprawdę zdarzyło? - Uratowałem nam tyłki. Nie ma za co.
Zabiłeś Mike'a.
Zabiło go siedzenie 12 godzin dziennie.
Zginąłby jak nie tam, to w następnym pokoju.
To w twoim stylu, prawda? A kolega na łódce?
Coś insynuujesz, Ben?
Powiedz.
Mieliście jedną kurtkę na dwóch.
Dawaj kurtkę!
Na szczęście odpłynął i przepadł.
Przestań! W tej chwili.
Nie dzięki szczęściu przeżyłeś.
Przyznaj się.
Zabiłeś go! Zabiłeś przyjaciela.
By przeżyć, trzeba wybierać.
A więc wybieraj.
Skup się i rozejrzyj się za tropami.
Hej, jest wejście do włazu.
Trzeba otworzyć.
Ciekawe, co tu wpuścimy?
Dobra, sam to zrobię.
- Ciężkie. - Wysil się.
Nie spędzam czasu na siłowni.
Szlag by to.
Dawaj. Dawaj.
Co to za syf na dłoniach?
Niedobrze mi.
Hej.
Posmarowali czymś uchwyt.
Topisz się. Topisz się w oczach.
- Co? - Topisz się.
Czekaj. Patrz. Coś tu jest napisane.
„Nie dowiesz się, co będzie potem,
jeśli nie znajdziesz antidotum”.
Ale jak to zrobić?
Wstawaj i rozejrzyj się, do cholery!
Po co? I tak tu umrzemy.
Ja nie umrę. Ja nie umrę.
Gdzie to jest? Gdzie to może być?
Co to jest?
JEDNA DAWKA ANTIDOTUM Zastrzyk
Ben.
- Mam anti... - Daj mi to!
Jest moje!
Cholera.
Dobra. Jest dziesięć cyfr.
Do kodu potrzeba czterech.
Wchodzimy do piątego pokoju.
Czekamy.
Mamy dwa ciała. Odbiór.
Przyjęłam.
Macie 20 minut na sprzątnięcie. Odbiór.
Przyjąłem. Bez odbioru.
Patrz. Maska tlenowa.
Co ona chciała z tym zrobić?
Oddychać, dupku!
Cholera.
ZWYCIĘZCA
Okazałeś się czarnym koniem.
Postawiłem na Jasona.
Właśnie dlatego te gry tak fascynują.
Przypalony, zamrożony, otruty i okaleczony,
a jednak udało ci się wyjść z ostatniego pokoju.
Pomyślałbyś, że masz to w sobie?
Tę adrenalinę, determinację?
Usiądź. Masz powód do radości.
W końcu coś ci się udało.
Pan jest psycholem, który stworzył tę rzeźnię?
Nie. Jestem Mistrzem Gry.
Pokoje projektuje Twórca Zagadek.
Zabija pan ludzi dla zabawy. W TV nie ma nic ciekawego?
Ty zabiłeś swoich przyjaciół,
bo żałowałeś na taksówkę.
Na twoim miejscu, nie rzucałbym oskarżeń, Ben.
Od zarania cywilizacji, człowieka fascynowało
patrzenie na to, jak inni walczą o życie.
Patrzymy na walki gladiatorów, oglądamy publiczne egzekucje,
gapimy się na ofiary wypadków.
Dzisiejszy świat zniewieściał. Życie stało się bezpieczne.
Dlatego stworzyliśmy sport dla ludzi, którzy mają dzikość w sercu.
Oferujemy miejsca w loży na przedstawieniach prawdziwego dramatu.
Nasi klienci to możni tego świata;
z roku na rok żądają więcej.
Chcą trudniejszych zadań,
ciekawszych tematów,
więcej opcji obstawiania życia i śmierci.
W zeszłym roku mieli studentów-sportowców,
wcześniej sawantów,
a w tym roku - cudem ocalonych.
Chcieli się przekonać, czy to kwestia szczęścia.
Szczęśliwców nie porywają i nie torturują psychopaci.
Boli mnie, że nazywasz mnie psychopatą.
Też uważam, że to głupi pomysł.
Ale proszę.
Ten, który miał najmniejsze szanse,
wciąż żyje.
Nie sądziłem, że to możliwe.
Ale, jak powiedziałem, niespodzianki się zdarzają.
A więc wygrałem?
To znaczy, że mogę wrócić do domu?
Ben...
czy na zakończenie Kentucky Derby to koń dostaje nagrodę?
UAKTUALNIANIE SYSTEMU
AKTYWNY GRACZ
Hej, Ben.
Ocknij się. Ben. Proszę.
Ben.
Ben, proszę cię, wstawaj.
Nie!
Nie możesz wyjść przed zakończeniem gry, Zoey.
Musimy sprawdzić, czy na pewno...
Nie żyje.
Chodź.
- Tu jest winda techniczna. - WYGRANY
Wróciłaś po mnie.
Mam dość bycia jedyną osobą, która uszła z życiem.
Chodźmy, szybciej.
Minęły 24 godziny. Jest stabilny. Musi odpocząć.
Jest gotowy.
Dr Bell, prosimy na salę operacyjną.
Panno Davis?
Czuje się pani na tyle dobrze, by tam pójść?
Masz rację, musimy sprawdzić dostęp na dach.
Dobra. Zachować czujność.
Panno Davis.
Tu była poczekalnia.
Potem zamieniła się w wielki piekarnik.
Pojawił się ogień. Z palnika na suficie.
Nie znaleźliśmy śladu po tym, co pani opowiada.
To był przewód wentylacyjny.
Tu wisiał obraz, który spadł.
Miała pani wcześniej omamy?
Nie jestem chora psychicznie.
Ben też tu był.
O wszystkim opowie, jak się obudzi.
Pani kolega, Ben Miller?
Dostaliśmy raport ze szpitala.
W jego krwi znaleziono trzy nielegalne substancje.
„NIE MA WYJŚCIA”
- Panno Davis. - To anagram.
Dr Wootan Yu
Otwórz serce, a dr Wootan Yu pomoże ci...
„No way out”. Wootan Yu.
- „Wootan Yu” znaczy „nie ma wyjścia”. - Panno Davis.
Nie ma wyjścia, Wootan Yu.
Proszę spojrzeć. To był element gry.
To element gry!
Musimy opuścić teren.
Wootan Yu. Wootan Yu.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Dziękuję.
Opowiadaj, co u ciebie?
Jestem regionalnym przedstawicielem na całą Logan Square.
Obsługa klienta. Wegańska karma dla psów.
Od czegoś trzeba zacząć.
Jestem z ciebie dumna.
To praca domowa?
Co to jest?
Mike Nolan zmarł na zawał w toalecie na Union Station.
Jason Walker, motocyklista, potrącony na I-64.
We krwi stwierdzono DMT.
Danny Khan utonął w Jeziorze Michigan.
Amanda Harper, samotna turystka, chodzi po górach,
spada i ginie.
O nas też byłyby artykuły.
Musisz o tym zapomnieć.
Nie potrafię udawać, że nic się nie zdarzyło.
Wszyscy zaproszeni zginęli.
A ci, którzy to zrobili, są na wolności.
Nie ciekawi cię, kto to? Możemy ich znaleźć.
Mieliśmy przegrać i zginąć, a wygraliśmy.
Pokonaliśmy ich w ich własnej grze.
Nie mam wiele tropów, ale...
to logo...
to figura niemożliwa.
Schody Penrose'a, które się nie kończą.
To coś wyjątkowego.
Liczby układają się we wzór na klatce schodowej.
23 i 22 w powtarzającej się sekwencji w prawych rogach.
To współrzędne
prywatnego budynku w środku Manhattanu.
- Pod latarnią jest najciemniej. - Co mamy zrobić?
- Kupiłam dwa bilety na samolot. - Na samolot?
- Za dwa tygodnie. Lecę tam. - Zoey, to się nazywa syndrom KZ.
Terapeuta twierdzi, że muszę przestać myśleć o przeszłości.
Ale nie musisz uciekać od rzeczywistości.
Mam dość uciekania. Wchodzisz w to?
Dobra.
Wchodzę. Zróbmy to.
Ale nie jestem Jasonem Bournem.
Musi tu gdzieś być.
Znalazłam! X oznacza miejsce.
Gdzie to jest?
To musi być to. Mam urządzenie!
Tutaj. Trzeba połączyć ze śrubą.
- Dobra. - Sprawdź drzwi. Zobacz, czy pasuje.
Dasz radę!
- Nic? - Nie przekręca się!
- Sprawdź jeszcze raz. - Nie pasuje!
A w drugą stronę?
W drugą stronę!
- Zaraz. Coś się dzieje. - Co?
- Bliskość ziemi. - Co to?
Szarada: „Nie ma skrzydeł, a szybuje, nie ma oczu, a je wypłakuje”.
- Co to znaczy? - Nie wiem. Chwila!
Schylić się!
Przygotować się na uderzenie!
- „Chmura”! Spróbuj! - Chmura?
Tak, „chmura”.
CHMURA
Sprawdź drzwi! Chodźmy!
Zwiększ wysokość. Uwaga. Wysokość decyzji. Bliskość ziemi.
- Szybciej! - Uwaga. Bliskość ziemi.
- Zrób coś! - Zwiększ wysokość. Wysokość decyzji.
Koniec symulacji. Mam resetować?
Nie. Dobra robota. Jesteśmy gotowi do gry.
Znowu się walnęłam o tę śrubę, Larry.
Opuścić pokład symulatora.
- Jakie jest prawdopodobieństwo przeżycia? - Około 4 procent.
Żadna zabawa, jeśli nie mają szans.
Przechwyciliśmy informację o locie. Jest tutaj.
Bardzo się cieszę, że Zoey przezwyciężyła strach przed lataniem.
Zagrajmy znowu.
Tłumaczenie napisów: Agata Deka